Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 10

Na podstawie wyraźnego rozdzielenia ogólnych krzywych przeżywalności po około 14 miesiącach można spekulować, że korzyść z przeżycia występuje w późniejszych punktach czasowych. Oddzielne analizy podgrup dotyczące całkowitego czasu przeżycia w zależności od charakterystyki pacjenta i choroby (np. Wiek, faza leczenia ratunkowego, status transplantacji i cechy cytogenetyczne) w celu określenia przyczyn leżących u podstaw tej widocznej heterogenności w danych dotyczących całkowitego przeżycia nie są tutaj zgłaszane. Przedstawioną tutaj analizę post hoc należy uznać za wstępną. Klinopatia hematologiczna była najczęstszym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem ozotamycyną inotuzumabu. Mniejsza liczba pacjentów w grupie otrzymującej ozonogamycynę inotuzumab niż w grupie standardowej otrzymywała transfuzję płytek krwi, a wśród tych, którzy otrzymywali transfuzje, ci z grupy inotuzumabu ozogamycyny przyjmowali je przez mniej dni. Neutropenia z gorączką występowała rzadziej w przypadku ozotomycyny inotuzumabu niż w przypadku leczenia standardowego; jednak działania niepożądane ze strony wątroby, w tym hiperbilirubinemia i choroba zarostowa, były znacznie częstsze w przypadku inotuzumabu ozogamycyny. Tryb kondycjonowania może przyczyniać się do ryzyka wystąpienia choroby veno-okluzyjnej, biorąc pod uwagę, że zastosowanie podwójnego alkilatora w porównaniu do trybu kondycjonowania pojedynczego alkilatora stanowi znaczącą kowariancję. To stwierdzenie jest zgodne z wynikami z poprzedniego badania wykazującego, że wśród pacjentów leczonych inotuzumabem z zastosowaniem ozogamycyny poddawanych przeszczepowi komórek macierzystych częstość występowania choroby veno-okluzyjnej była wyższa wśród osób, które otrzymały schemat leczenia uwarunkowanego dwoma alkilatorami (5 z 13 pacjentów) niż wśród osób, które otrzymały schemat leczenia pojedynczym alkilatorem (1 z 21 pacjentów) 30. W poprzednim badaniu z udziałem pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie chłoniakiem nieziarniczym, choroba veno-okluzyjna wystąpiła tylko u z 79 pacjentów, którzy otrzymywali monoterapię inotuzumabem. ozogamina.38 W badaniu wykluczono pacjentów, którzy przeszli wcześniejszy alogeniczny przeszczep komórek macierzystych; sugeruje to, że terapia inotuzumabem z zastosowaniem ozogamicyny poza kontekstem transplantacji komórek macierzystych wiąże się z niskim ryzykiem zarażenia żylaków.
Znacznie wyższy odsetek pacjentów w populacji z analizą remisji był w stanie przejść do przeszczepienia po leczeniu ozonamycyną inotuzumabem niż po standardowym leczeniu (41% w porównaniu z 11%, p <0,001). Ponieważ przeszczep komórek macierzystych jest uważany za jedyną opcję leczenia leczniczego, zdolność leczenia inotuzumabem ozogamycyną w celu zwiększenia liczby pacjentów, którzy mogą przejść do przeszczepu po leczeniu ratującym, jest zachęcająca.
[więcej w: angio tk tętnic wieńcowych, nerwica depresja derealizacja, amyloidoza serca ]

Powiązane tematy z artykułem: amyloidoza serca angio tk tętnic wieńcowych nerwica depresja derealizacja