Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 8

Odsetek pacjentów, u których wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane, był podobny w grupie leczonej inotuzumabem z ozamycyną i standardowej (odpowiednio 48% i 46%); neutropenia z gorączką była najczęstszym zgłoszonym ciężkim zdarzeniem niepożądanym w obu grupach leczenia (u 12% pacjentów w grupie leczonej inotuzumabem z ozonamycyną i 18% w grupie leczonej standardowo) (Tabela 3). Działania niepożądane związane z wątrobą występowały częściej w grupie leczonej inotuzumabem z ozamycyną niż w grupie leczonej standardowo (tabela S1 w dodatkowym dodatku); najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z wątrobą o dowolnym nasileniu, które wystąpiły podczas leczenia, był zwiększony poziom aminotransferazy asparaginianowej (u 20% pacjentów w grupie leczonej inotuzumabem z ozonamycyną i 10% pacjentów w grupie leczonej standardowo), hiperbilirubinemia (u 15% i 10%, odpowiednio) i zwiększonego poziomu aminotransferazy alaninowej (odpowiednio o 14% i 11%). Zgłoszono przypadki zarażenia żylaków do 2 lat po randomizacji. Choroba okluzyjna występowała częściej w grupie leczonej inotuzumabem w porównaniu z grupą leczoną standardowo (u 11% [15 pacjentów] vs. 1% [1 pacjenta]). W grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyną u 5 pacjentów zastosowano veno-okluzyjną chorobę rozwiniętą podczas lub krótko po leczeniu (2 z 5 pacjentów otrzymało przeszczep komórek macierzystych przed rozpoczęciem badania). Spośród 48 pacjentów z grupy inotuzumabu ozogamycynowej, którzy przeszli przeszczepienie komórek macierzystych po badaniu, u 10 pacjentów wystąpiła choroba veno-okluzyjna po przeszczepie, a 3 z tych 10 pacjentów otrzymało również przeszczep przed badaniem. Siedmiu z tych 10 pacjentów otrzymało defibrotyd; 2 z tych 7 pacjentów rozwinęło chorobę, 4 miało trwającą chorobę, a zmarło. Spośród 20 pacjentów w grupie leczenia standardowego, którzy przeszli po przeszczepieniu komórek macierzystych, po zarażeniu chorował na żyłę zarostową; podczas podawania standardowej terapii nie wystąpiły przypadki zarażenia żylnego. Mediana czasu do wystąpienia choroby veno-okluzyjnej po przeszczepie w grupie otrzymującej inotuzumab w ozogamicynie wynosiła 16 dni (zakres od 3 do 39). W wieloczynnikowej analizie wyjściowych czynników związanych z rozwojem choroby veno-okluzyjnej po przeszczepie, jedyną istotną współzmienną była zastosowanie schematu kondycjonowania dual-alkilatorowego (u 8 pacjentów) w porównaniu z schematem kondycjonowania pojedynczego alkilatora (u 33 pacjentów) ( P = 0,04) (tabela S2 w dodatkowym dodatku).
Podczas leczenia w grupie leczonej inotuzumabem z ozonamycyną wystąpiło 17 działań niepożądanych stopnia 5, a 11 wystąpiło podczas leczenia w grupie leczonej standardowo; z tych zdarzeń 4 w grupie otrzymującej inotuzumab w fazie ozogamycyny i 2 w grupie leczonej standardowo były śmiertelne i zostały uznane przez badaczy za związane z leczeniem. Dwie zgony związane z leczeniem z powodu choroby veno-okluzyjnej wystąpiły w grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyną, zarówno po przeszczepie po zabiegu.
Dyskusja
W tym badaniu klinicznym III fazy leczenie za pomocą inotuzumabu ozogamycyny wiązało się z istotnie wyższym odsetkiem remisji niż w przypadku standardowej intensywnej chemioterapii u osób dorosłych z nawrotowym lub opornym na leczenie ALL z limfocytów B. Wśród pacjentów, którzy mieli całkowitą remisję, odsetek osób, u których wystąpił blastyczny szpik kostny poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby był 2,8 razy wyższy w grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyną jak w grupie standardowej terapii (p <0,001), a więcej pacjentów w grupa inotuzumabu ozogamycyny przystąpiła do przeszczepu komórek macierzystych po leczeniu (P <0,001) [patrz też: wzór bazetta, szpital tuchola, belara tabletki antykoncepcyjne cena ]

Powiązane tematy z artykułem: belara tabletki antykoncepcyjne cena szpital tuchola wzór bazetta