Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 7

Radiogramy (Figura 2A) wykazały rozszerzone metafizy z cienką korową kością w kości udowej i piszczelach, gdy myszy były tak młode jak 2 tygodnie – zmiany, które były znacząco podobne do obserwowanych u pacjentów (Figura 1). Analiza tomografii mikrokomputerowej kości udowej u myszy pozbawionych sfrp4 potwierdziła obecność cienkich kory w porównaniu z myszami z miotu typu dzikiego (Figura 2B); cienka kora korowa została znaleziona również w calvaria, co wskazuje, że kora w kościach długich i w calvaria są w równym stopniu pod wpływem braku Sfrp4. Badanie histologiczne 10-tygodniowych myszy ujawniło poszerzone metafizy otoczone cienkimi kory (ryc. 2C). Analiza histomorfometryczna potwierdziła zaburzoną mikroarchitekturę szkieletu, u myszy homozygotycznych i heterozygotycznych: specyficznie, zależny od dawki, wzrost objętości kości beleczkowej i wskaźniki tworzenia kości (Figura 2C), oprócz zależnego od dawki zmniejszenie grubości kości korowej kości długich (ryc. 2C). Towarzyszyła temu obniżona wytrzymałość mechaniczna mierzona na trzonie. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 7”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 6

Actin była używana jako kontrola obciążenia. Różnice fałdowe w poziomach białka mierzono przez normalizację do aktyny i do całkowitego Jnk i podzielenie znormalizowanego poziomu białka przez średni znormalizowany poziom w komórkach typu dzikiego; wartości wyrażono jako średnie (. SD). Gwiazdka oznacza P <0,05 dla porównania z typem dzikim (przeprowadzono trzy do pięciu niezależnych eksperymentów). Panel E pokazuje analizę ekspresji mRNA Sost w osteoblastach i dzikich ostebrach typu dzikiego i pozbawionych sfrp4 oraz osteoblastach pochodzących ze szpiku kostnego po 0, 14 i 28 dniach różnicowania osteogennego. Delecja Sfrp4 wpływa na ekspresję Sost tylko w osteoblastach krętarzowych. Słupki pokazują średnie wartości; T bary oznaczają standardowe odchylenia. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 6”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 5

Oczekuje się, że obserwowane mutacje u wszystkich czterech pacjentów doprowadzą do przedwczesnych kodonów stop z obcięciem białka sFRP4. Mutacje te mogą powodować zanik mRNA, w którym pośredniczy nonsens, lub, jeśli mRNA uległy translacji, syntezę białka pozbawionego dużej części domeny podobnej do netryny, która jest niezbędna do pozycjonowania sFRP415 i do inhibicji Wnt.16 Ilościowa polimeraza analiza reakcji łańcuchowej mRNA fibroblastów z Pacjenta 2 wykazała znaczną redukcję mRNA SFRP4 (ryc. S3 w dodatkowym dodatku), co sugeruje, że mutacja c.498_499insG prowadzi do rozpadu mRNA, w którym pośredniczy nonsens. Markery obrotu kostnego
Przebadano poziomy osoczowe osteokalcyny, prokolagenu typu N-terminalnego propeptydu (P1NP) i fosfatazy alkalicznej specyficznej dla kości jako markery tworzenia kości, sieciowane kolagenowe wiązania kolagenowe jako marker resorpcji kości oraz osteoprotegerynę i sklerostynę u wszystkich członków Rodzina (tabela S1 w dodatkowym dodatku). Poziomy P1NP przewyższały poziomy związane z wiekiem i wartościami kontrolnymi związanymi z dojrzewaniem u obu członków rodziny dotkniętych chorobą, co prawdopodobnie wynikało ze zwiększonej szybkości syntezy i depozycji kolagenu typu I. Poziomy osteokalcyny były również wyższe niż wartości referencyjne. Poziomy fosfatazy alkalicznej swoistej dla kości były podwyższone zarówno u członków rodziny dotkniętych chorobą, jak iu brata heterozygotycznego. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 5”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea czesc 4

Oprócz deformacji nogi, był w dobrym zdrowiu; jego wzrost był w dziesiątym percentylu i nie było historii złamań. Jego uzębienie pierwotne wyglądało normalnie. Radiogramy wykazały defekt pęcherzykowo-metafizyczny, kredowy wygląd kości i brak kości korowej typowej dla choroby Pyle a (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym) .4,6 Nadzór i badania laboratoryjne
Uzyskano świadomą zgodę od pacjentów, ich rodziców lub obu za pomocą formularzy zgody szpitala uniwersyteckiego Hacettepe (Ankara, Turcja), Manipalnego Szpitala Uniwersyteckiego (Manipal, Indie) lub Szpitala Uniwersyteckiego w Lozannie (Lausanne, Szwajcaria ). Badanie genetyczne zostało przeprowadzone za zgodą komisji etyki szpitala uniwersyteckiego w Lozannie. W skrócie, zsekwencjonowaliśmy egzaminy pacjentów i 2; Ponadto, eksony SFRP4 w Pacjentach 3 i 4 sekwencjonowano za pomocą sekwencjonowania Sangera. Szczegóły procedur laboratoryjnych, filtrowania bioinformatycznego i priorytetyzacji wariantów znajdują się w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea czesc 4”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea cd

W wieku 16 lat jego wzrost wynosił 177 cm (75. percentyl), jego waga 60 kg (od 25 do 50 centyla), jego obwód głowy 52 cm (> 2 SD poniżej średniej w jego wieku) i jego rozpiętość ramion 181 cm . Badanie radiologiczne wykazało zaburzone modelowanie kości długich, z szerokimi metafizami i cienkimi korteksami oraz brak zatok przynosowych – ustalenia zgodne z chorobą Pyle a (ryc. 1A i 1B) .4,6 Densytometria mineralna kości (prowadzona za pomocą wiązki wachlarza) absorpcjometria rentgenowska o podwójnej energii [DXA] w maszynie GE Lunar Prodigy) odcinka lędźwiowego kręgosłupa (L1 do L4) i bliższej części kości udowej wykazała wynik z odpowiednio -2,7 i -1,1. Poziomy wapnia, fosforanów, fosfatazy alkalicznej, witaminy D i parathormonu w osoczu lub surowicy były prawidłowe (Tabela S1 w dodatkowym dodatku, dostępna w pełnym tekście niniejszego artykułu). Pacjentka 2, młodsza siostra Pacjentki 1, miała ustalenia dentystyczne podobne do jej brata. Nie miała złamań kości, trudności w chodzeniu, bólu stawów ani osłabienia mięśni. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea cd”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad

Po zidentyfikowaniu kandydackiego genu przyczynowego badaliśmy model myszy z knockoutem w celu określenia roli genu w patogenezie choroby Pyle a, w rozwoju szkieletu i homeostazie oraz w określaniu siły kości beleczkowej i korowej, a także w badaniu metody leczenia. Metody
Pacjenci
Rycina 1. Rycina 1. Ustalenia kliniczne, radiograficzne i molekularne.Panel A przedstawia Pacjenta w wieku 16 lat; miał deformację kończyn dolnych z zaznaczonym koścem obu nóg. Rozszerzoną dystalną część kości udowej można było łatwo wyczuć ponad kolana. Panel B to radiogram kończyn dolnych w Pacjent 1, ukazujący rozszerzone metafizy dalszej kości udowej i proksymalnej i dalszej kości piszczelowej z niezwykle cienkimi kory. Wygląd kości przy połowie kości piszczelowej z grubszą korą jest względnie normalny. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea

Kruchość korowo-kostna jest częstą cechą w osteoporozie związaną ze złamaniami bezkręgowymi. Regulacja homeostazy korowo-kostnej okazała się nieuchwytna. Badanie zaburzeń genetycznych szkieletu może dać wgląd w paliwo eksperymentalne podejście terapeutyczne do leczenia rzadkich zaburzeń i wspólnych dolegliwości szkieletowych. Metody
Oceniliśmy czterech pacjentów z chorobą Pyle a, chorobą genetyczną charakteryzującą się przerzedzaniem korowo-kostnym, deformacją kończyn i złamaniami; dwóch pacjentów badano za pomocą sekwencjonowania egzomu, a dwóch badano za pomocą sekwencjonowania Sangera. Po zidentyfikowaniu genu kandydującego, wygenerowaliśmy model myszy z nokautem, który przejawiał fenotyp i badał mechanizmy odpowiedzialne za zmienioną architekturę kości.
Wyniki
U wszystkich pacjentów dotkniętych chorobą stwierdzono bialleliczne mutacje ścinające w SFRP4, genie kodującym sekrecyjne białko 4 związane z frizzled, rozpuszczalny inhibitor Wnt. Myszy z niedoborem Sfrp4, podobnie jak osoby z chorobą Pyle a, mają zwiększone ilości kości beleczkowej i niezwykle cienkiej kości korowej, w wyniku różnicowej regulacji Wnt i sygnalizacji białka morfogenetycznego kości (BMP) w tych dwóch przedziałach kostnych. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 10

Na podstawie wyraźnego rozdzielenia ogólnych krzywych przeżywalności po około 14 miesiącach można spekulować, że korzyść z przeżycia występuje w późniejszych punktach czasowych. Oddzielne analizy podgrup dotyczące całkowitego czasu przeżycia w zależności od charakterystyki pacjenta i choroby (np. Wiek, faza leczenia ratunkowego, status transplantacji i cechy cytogenetyczne) w celu określenia przyczyn leżących u podstaw tej widocznej heterogenności w danych dotyczących całkowitego przeżycia nie są tutaj zgłaszane. Przedstawioną tutaj analizę post hoc należy uznać za wstępną. Klinopatia hematologiczna była najczęstszym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem ozotamycyną inotuzumabu. Mniejsza liczba pacjentów w grupie otrzymującej ozonogamycynę inotuzumab niż w grupie standardowej otrzymywała transfuzję płytek krwi, a wśród tych, którzy otrzymywali transfuzje, ci z grupy inotuzumabu ozogamycyny przyjmowali je przez mniej dni. Neutropenia z gorączką występowała rzadziej w przypadku ozotomycyny inotuzumabu niż w przypadku leczenia standardowego; jednak działania niepożądane ze strony wątroby, w tym hiperbilirubinemia i choroba zarostowa, były znacznie częstsze w przypadku inotuzumabu ozogamycyny. Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 10”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 9

Przeżycie wolne od progresji było znacznie dłuższe w grupie leczonej inotuzumabem w porównaniu z grupą leczoną w standardowej terapii, a także zaobserwowano dowody na poprawę długoterminowego czasu przeżycia przy użyciu inotuzumabu ozogamycyny. Wskaźniki remisji były istotnie wyższe w przypadku stosowania ozotomycyny inotuzumab niż w standardowej terapii u pacjentów z zarówno wyższym (.90%), jak i niższym (<90%) poziomem ekspresji CD22. Jedynymi pacjentami, u których wskaźniki remisji nie różniły się istotnie pomiędzy obiema grupami leczenia były grupy z dodatnim lub dodatnim stężeniem t (4; 11) ALL. Ogólnie profil bezpieczeństwa inotuzumabu ozogamycyny był zgodny z profilem opisanym wcześniej30; choroba veno-okluzyjna była głównym niehematologicznym zdarzeniem niepożądanym. Odsetek remisji związanych z monotlenową inotuzumabem ozogamycyną obserwowaną w tej próbie był wyższy niż wcześniej odnotowana stopa 58%, 30 prawdopodobnie dlatego, że pacjenci biorący udział w poprzednim badaniu byli leczeni później w przebiegu choroby. Odsetek remisji był również znacznie wyższy od wcześniej zgłoszonego odsetka z konwencjonalną chemioterapią. Nowsze terapie celowane są również związane ze stopniem remisji, które są wyższe niż te zgłaszane przy konwencjonalnej chemioterapii.23 Na przykład, 69% pacjentów z ALL, którzy zostali wybrani do leczenia wczesnych i opornych na leczenie nawrotów, osiągnęło pełną remisję lub całkowitą remisję z niecałkowitym odzyskiem hematologicznym. Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 9”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 8

Odsetek pacjentów, u których wystąpiły ciężkie zdarzenia niepożądane, był podobny w grupie leczonej inotuzumabem z ozamycyną i standardowej (odpowiednio 48% i 46%); neutropenia z gorączką była najczęstszym zgłoszonym ciężkim zdarzeniem niepożądanym w obu grupach leczenia (u 12% pacjentów w grupie leczonej inotuzumabem z ozonamycyną i 18% w grupie leczonej standardowo) (Tabela 3). Działania niepożądane związane z wątrobą występowały częściej w grupie leczonej inotuzumabem z ozamycyną niż w grupie leczonej standardowo (tabela S1 w dodatkowym dodatku); najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z wątrobą o dowolnym nasileniu, które wystąpiły podczas leczenia, był zwiększony poziom aminotransferazy asparaginianowej (u 20% pacjentów w grupie leczonej inotuzumabem z ozonamycyną i 10% pacjentów w grupie leczonej standardowo), hiperbilirubinemia (u 15% i 10%, odpowiednio) i zwiększonego poziomu aminotransferazy alaninowej (odpowiednio o 14% i 11%). Zgłoszono przypadki zarażenia żylaków do 2 lat po randomizacji. Choroba okluzyjna występowała częściej w grupie leczonej inotuzumabem w porównaniu z grupą leczoną standardowo (u 11% [15 pacjentów] vs. 1% [1 pacjenta]). W grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyną u 5 pacjentów zastosowano veno-okluzyjną chorobę rozwiniętą podczas lub krótko po leczeniu (2 z 5 pacjentów otrzymało przeszczep komórek macierzystych przed rozpoczęciem badania). Spośród 48 pacjentów z grupy inotuzumabu ozogamycynowej, którzy przeszli przeszczepienie komórek macierzystych po badaniu, u 10 pacjentów wystąpiła choroba veno-okluzyjna po przeszczepie, a 3 z tych 10 pacjentów otrzymało również przeszczep przed badaniem. Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej ad 8”