Ryzyko nawrotu wad wrodzonych

Lie i in. (Wydanie 7 lipca) donoszą, że jeśli pierwsze dziecko kobiety miało wadę wrodzoną, zwiększono ryzyko jej drugiego dziecka, ale to dodatkowe ryzyko u drugiego dziecka było niższe, jeśli kobieta poruszyła się po urodzeniu jej pierwszego dziecka dziecko, niż gdyby pozostała w tym samym miejscu. Przypisują tę różnicę do środowiska.
Istnieje wiele innych wyjaśnień tego wyniku. Po pierwsze, kobiety, które przeprowadzają się do innej gminy, mogą się różnić na wiele sposobów od tych, które się nie poruszają, w odniesieniu do innych czynników związanych z ryzykiem wad wrodzonych, takich jak status społeczno-ekonomiczny. Różnice w tej i innych zmiennych mogą wyjaśniać przynajmniej część różnicy przypisywanej przez Lie et al. do środowiska. Po drugie, stwierdzenie niektórych wad wrodzonych może się znacznie różnić. Autorzy utrzymują, że matka niemowlęcia z wadą wrodzoną prawdopodobnie nie przeoczy podobnej wady u późniejszego niemowlęcia. Prawdopodobnie jest to jednak prawdą tylko w przypadku poważnej wady wrodzonej. Rozpoznanie większej liczby drobnych wad wrodzonych przez matki lub personel medyczny będzie prawdopodobnie bardziej zmienne, podobnie jak ich zgłaszanie, a drobne defekty prawdopodobnie przyczyniają się znacząco do niektórych kategorii analizowanych przez Lie et al. Zatem, geograficzne różnice w rozpoznawaniu i zgłaszaniu takich defektów mogą uwzględniać obserwacje autorów. Niższe ryzyko wad u drugiego dziecka kobiety, która zmieniła miejsce zamieszkania od czasu narodzin pierwszego dziecka, stanowiło przykład regresji do średniej. Ponadto nie jest jasne, czy analiza obejmowała defekty wykryte podczas badania pośmiertnego. Jeśli tak, to geograficzna zmienność częstotliwości sekcji autopsyjnych również może przyczynić się do zgłaszanego trendu.
Wszystkie te kwestie należy rozwiązać zanim autorzy stwierdzą, że środowisko odgrywa istotną rolę w powtarzających się defektach może zostać zaakceptowane.
Ernest B. Hook, MD
University of California, Berkeley, School of Public Health, Berkeley, CA 94720
Odniesienie1. Lie RT, Wilcox AJ, Skjaerven R. Badanie populacyjne ryzyka nawrotu wad wrodzonych. N Engl J Med 1994; 331: 1-4
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
Lie i jego koledzy odkrywają, że szansa matki na drugie dziecko z wadą wrodzoną jest o połowę mniejsza, jeśli przenosi się do innego miasta po urodzeniu pierwszego dziecka. Jeśli, jak sugerują, jest to spowodowane ucieczką od teratogenów, a nie pewną charakterystyką mobilności, taką jak dochód, powinno to mieć odwrotny skutek, gdy matki normalnych dzieci przenoszą się na obszar dotknięty chorobą. Spośród takich matek 346 na 100 000 (310 z 89,588) miało nieprawidłowe drugie dziecko, w porównaniu z 235 na 100 000 (454 z 192,990) tych, którzy zostali. Interesujące byłoby wiedzieć, czy efekt ten jest potwierdzony przez analizę topograficzną.
TH Hughes-Davies, FRCP
Breamore Marsh, Fordingbridge, Hampshire 2P6 2EJ, Wielka Brytania
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają:
Do redakcji: Dr Hook podnosi dwie kwestie dotyczące alternatywnych interpretacji naszych danych. Po pierwsze, rodziny, które się poruszają, mogą być wybraną grupą Jest to bez wątpienia prawda. W analizie staraliśmy się poradzić sobie z tym problemem, porównując grupę rodzin, które się przeprowadziły – czyli rodziny, których pierwsze niemowlęta nie miały żadnych wad, i które następnie przeniosły się do grupy odniesienia dla rodzin, których pierwsze dzieci miały wada i która następnie się przeprowadziła. Jego druga troska jest być może poważniejsza. Pyta, czy różnice w stwierdzeniu defektów mogą odpowiadać obserwowanym trendom. W efekcie, czy częstość występowania wad wrodzonych u drugiego niemowlęcia podobnego do tego u pierwszego niemowlęcia może być o 50 procent niższa w innym szpitalu. Chociaż ogólnie rzecz biorąc istnieje znaczna niedoskonałość defektów, nie uważamy, aby różnice w częstości występowania objawów były tak duże, zwłaszcza w przypadku rodzin, które już miały chore niemowlę. Zbadaliśmy ten problem, usuwając z analizy stopę końsko-szpotawą, najczęstszą wadę i jedną z notorycznie złym stwierdzeniem. Jeżeli stronnicze wyniki przyczyniły się do wyników, efekt powinien być szczególnie silny dla stopy końsko-szpotawej, a słabszy dla pozostałych. W rzeczywistości okazało się, że jest odwrotnie. Chociaż nieznane uprzedzenia mogą wpływać na nasze wyniki, nie znaleźliśmy dowodów na to, że niekompletne stwierdzenie jest czynnikiem przyczyniającym się.
Dr Hughes-Davies pyta, czy wzorce nawrotów wad wrodzonych mogą wynikać z koncentracji teratogenów w określonych obszarach geograficznych. Ogólna tendencja w Norwegii polegała na przemieszczaniu się z obszarów wiejskich do miejskich, a niektóre rodzaje defektów można lepiej wykrywać na obszarach miejskich. Mogło to przyczynić się do nieco częstszego występowania wad u drugich noworodków rodzin, których pierwsze niemowlęta nie miały wad i które następnie się poruszały. Nie wyjaśniłoby to jednak zmniejszenia ryzyka nawrotu u rodzin, które przeprowadziły się po pierwszym dziecku z wadą. Wątpimy, by różnice w ryzyku nawrotu z poruszaniem były związane z różnymi wskaźnikami wady defektów, ponieważ wskaźniki tła nie różnią się znacznie w różnych regionach kraju.1 Bardziej prawdopodobne wydaje się, że rodziny, których pierwsze dzieci miały defekt, miały podatność na teratogeny w ich bezpośrednim otoczeniu (gospodarstwie domowym, sąsiedztwie, miejscu pracy i tak dalej) i że to środowisko zmienia się przez poruszanie się.
Rolv Terje Lie, Ph.D.
Rejestr urodzenia urodzenia w Norwegii, N-5021 Bergen, Norwegia
Allen J. Wilcox, MD, Ph.D.
Narodowy Instytut Zdrowia Środowiskowego, Research Triangle Park, NC 27709
Rolv Skjaerven, Ph.D.
Rejestr urodzenia urodzenia w Norwegii, N-5021 Bergen, Norwegia
Odniesienie1. Rejestr medyczny urodzenia w Norwegii. Raport roczny 1990. Bergen, Norwegia: University of Bergen, 1991.
Google Scholar
Powołanie się na artykuł (1)
[patrz też: przetoka odbytu objawy, kolonografia, wzór bazetta ]

Powiązane tematy z artykułem: kolonografia przetoka odbytu objawy wzór bazetta