obnizenie zalamka T jest zwiazane z nadmiernym stezeniem ochronionej w sercu acetylocholiny

Doświadczenia, w których ochraniano acetylocholinę przez podawanie fizostygminy, pozwoliły stwierdzić, że obniżenie załamka T jest związane z nadmiernym stężeniem ochronionej w sercu acetylocholiny. Odpowiada ono stężeniu uzyskanemu po podrażnieniu nerwu błędnego prądem – elektrycznym średniej siły. Zwiększenie się natomiast załamka T jest związane z mniejszym stężeniem ochronionej acetylecholiny w sercu i odpowiada ono- tylko zwiększonemu napięciu nerwu błędnego, nie zaś jego podrażnieniu Walawski i Zawadzki. Po ochronieniu acetylocholiny przed niszczącym ją działaniem cholinoesterazy przez prostygminy otrzymano u ludzi zwiększenie się załamka T obok zwolnienia rytmu serca i zaburzeń w przewodzeniu pobudzeń. W związku z różną ilością wyzwalanej przez nerw błędny acetylocholiny i różnego jej stężenia w sercu można przez drażnienie nerwu błędnego stwierdzić, że słabe drażnienie nerwu błędnego podwyższa, silne zaś zmniejsza załamek T. Continue reading „obnizenie zalamka T jest zwiazane z nadmiernym stezeniem ochronionej w sercu acetylocholiny”

poczatkowa czesc zespolu komorowego

Zmiany załamka P nie są jednak stałe mimo znacznego czasem uszkodzenia mięśnia sercowego. Również początkowa część zespołu komorowego QRS w uszkodzeniu mięśnia sercowego wykazuje różne zmiany, np. w postaci zazębień, rozszczepień, zgrubień, zawęźleń, rozszerzeń itd. , co wskazuje, że proces pobudzenia mięśnia sercowego po uszkodzonych drogach przewodzących odbywa się trudniej i wolniej. Ta część zespołu komorowego może być nadmiernie wysoka lub niska. Continue reading „poczatkowa czesc zespolu komorowego”

Nordenfelt

Nordenfelt badając u ludzi wpływ adrenaliny na, krzywą elektrokardiograficzną stwierdził, że odcinek S-T podwyższa się po podaniu adrenaliny i wygląda tak jak w świeżych zawałach mięśnia sercowego. Dziś stoimy na stanowisku, że pod wpływem przewagi w działaniu nerwów współczulnych załamek T obniża się, odwraca się na ujemny lub staje się dwufazowym, przy czym dwufazowość może być rozmaita, to znaczy ujemno-dodatnia lub dodatnio-ujemna w zależności od przewagi w działaniu nerwu prawego lub lewego. Zaznaczyć należy, że załamek P zwiększa się po podrażnieniu nerwu współczulnego. Różne, więc zmiany zachodzące w układzie wegetatywnym z działania bodźców wewnętrznych lub zewnętrznych, zwłaszcza czynnik pracy fizycznej lub emocji mogą wywołać różne obrazy patologiczne krzywych elektrokardiograficznych bez istnienia choroby serca. Badania ludzi zdrowych, np. Continue reading „Nordenfelt”

Najwiekszy wplyw na ksztaltowanie sie elektrokardiogramu, zwlaszcza zalamka T, posiada uklad nerwowy wegetatywny

Największy wpływ na kształtowanie się elektrokardiogramu, zwłaszcza załamka T, posiada układ nerwowy wegetatywny. Sprawa wpływu układu wegetatywnego na kształtowanie się załamka T i w związku z tym na obraz krzywej elektrokardiograficznej jest stale w opracowywaniu przez różnych badaczy, gdyż w związku z odkryciem tzw. przenośników chemicznych wyzwalanych z zakończeń nerwów wegetatywnych i działając nimi na serce uzyskano lepszą metodę badania wpływu układu wegetatywnego na ten narząd. Już dawniej ustaliłem stosując u zwierząt ergotaminę gynergen, że wzmożone napięcie nerwu błędnego powoduje podwyższenie się załamka T. Natomiast bezpośrednie podrażnienie nerwu błędnego prądem elektrycznym powoduje obniżenie się tego załamka. Continue reading „Najwiekszy wplyw na ksztaltowanie sie elektrokardiogramu, zwlaszcza zalamka T, posiada uklad nerwowy wegetatywny”

ZABURZENIA CZYNNOSCI NACZYN POJECIA OGÓLNE

ZABURZENIA CZYNNOŚCI NACZYŃ POJĘCIA OGÓLNE Rolą krążenia krwi jest dostarczenie z krwią odpowiedniej ilości tlenu składników odżywczych do wszystkich tkanek i narządów oraz usuwanie z nich wytworów powstających z komórkowej przemiany materii, które mogą być szkodliwe dla ustroju. Dzięki prawidłowemu ukrwieniu tkanek odbywa się w nich prawidłowa wymiana materii między krwią a tkankami i tkanki mogą spełniać normalnie właściwe im czynności. Ilość krwi potrzebna narządom i tkankom zależy od natężenia ich czynności. Im większa czynność narządu, tym większy musi być przepływ krwi przez ten narząd, natomiast mniejsze nasilenie jego czynności nie wymaga zwiększonego przepływu krwi i przepływ ten jest sprowadzony do niezbędnego minimum. Dowodem tego, jak wielkie znaczenie ma dla ustroju dostosowanie przepływu krwi przez narządy do każdorazowego zapotrzebowania, jest różnorodność i precyzyjność mechanizmów regulujących jej przepływ. Continue reading „ZABURZENIA CZYNNOSCI NACZYN POJECIA OGÓLNE”

Zmiany miejscowego krazenia krwi

Zmiany miejscowego krążenia krwi zależą przede wszystkim od zmian szerokości światła naczyń i to zarówno naczyń doprowadzających krew, czyli tętnic, jak i naczyń odprowadzających krew, czyli żył, i naczyń odżywiających tkanki, to jest naczyń włosowatych. Naczynia krwionośne mają zasadnicze znaczenie w regulacji przepływu krwi przez narządy i tkanki ustroju, rolę zaś ich można właściwie ocenić, gdy się uwzględni gęstość i olbrzymią pojemność sieci naczyniowej. Naczynia krwionośne regulują przepływ krwi przez narządy dzięki zdolności zwężania lub rozszerzania swego światła. Wiemy, że zwężenie lub rozszerzenie naczyń prowadzi do zmiany warunków krążenia, z jednej strony przez podniesienie lub spadek ciśnienia krwi w całym ustroju, z drugiej strony przez zmiany miejscowego przepływu krwi przez narządy i tkanki, Zwężenie i rozszerzenie naczyń podlega regulacji z układu nerwowego i ośrodki regulacji światła naczyniowego znajdują się w rdzeniu przedłużonym i rdzeniu kręgowym. Ośrodki te są podporządkowane ośrodkowi wyższemu w podwzgórzu, związanemu włóknami nerwowymi współczulnymi z naczyniami i z korą mózgową. Continue reading „Zmiany miejscowego krazenia krwi”

Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 11

Jednak nawet wśród uczestników, którzy wcześniej rozpoczęli ART, ci, którzy inicjowali ART z niższymi poziomami CD4 +, w porównaniu z tymi, którzy inicjowali ART z wyższymi poziomami CD4 +, mieli obniżone prawdopodobieństwo i tempo odzyskiwania komórek T CD4 +. Odzwierciedla to nasze odkrycie, że inicjacja ART przy niższych liczbach CD4 +, w porównaniu z większymi zliczeniami CD4 +, sama w sobie jest związana z prawdopodobieństwem odzyskania komórek T CD4 +, które zmniejsza się o około 90% i z mniejszą szybkością odzyskiwania. Te odkrycia podkreślają podwójny efekt odzyskiwania komórek T CD4 + w czasie ART i liczby CD4 + przy inicjacji ART. Rozpoczęcie ART wkrótce po zakażeniu może osłabić czynniki, o których wiadomo, że osłabiają odzyskiwanie odporności (np. Continue reading „Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 11”

Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 5

Z wyłączeniem 51 pacjentów w grupie liksisenatydu i 41 w grupie placebo, którzy przyjmowali badany lek w dniu śmierci, badane leczenie zostało trwale przerwane u 833 pacjentów (27,5%) w grupie liksysenatydu i 727 (24,0%) w grupie placebo (P = 0,002). Wśród pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę liksisenatydu lub placebo, 2591 z 3031 pacjentów (85,5%) w grupie liksisenatydu przyjmowało maksymalną dawkę 20 .g w czasie ostatniej dawki liksysenatydu, a 2926 z 3032 pacjentów (96,5 %) w grupie przyjmującej placebo przyjmowali równoważny objętościowo ekwiwalent dla tej maksymalnej dawki. Punkty końcowe układu sercowo-naczyniowego
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki zachorowalności i współczynniki ryzyka z dostosowaniem dla regionu geograficznego dla podstawowego złożonego punktu końcowego, jego składników i innych wyników skuteczności. Rysunek 1. Rysunek 1. Continue reading „Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 5”

Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 6

Jeden pacjent, który zażywał aspirynę miał rozdzielczość zmniejszonego ruchu ulotki na uzupełniającym CT na 303 dniach. U pacjenta z ograniczonym ruchem ulotki, CT, które wykonano 3 miesiące po przerwaniu leczenia warfaryną, ujawniło normalny ruch poprzednio zaangażowanej ulotki, ale zmniejszył ruch w innej ulotce (ryc. S5 w Dodatku uzupełniającym). Inny pacjent z zastawką chirurgiczną, który początkowo został wykluczony z rejestru RESOLVE na podstawie niejednoznacznego 30-dniowego skanu CT, zauważył, że po 3 miesiącach zmniejszył ruch ulotki po chirurgicznej zastawce na CT. Wyniki kliniczne
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki kliniczne. Continue reading „Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 6”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej cd

Te trzy schematy są powszechnie stosowane w leczeniu nawrotów lub opornego na leczenie ALL i zostały wybrane dla grupy kontrolnej w celu zapewnienia badaczom możliwości dostosowania schematu leczenia do stanu pacjenta i historii leczenia oraz do standardowej praktyki. Modyfikacje schematów dawkowania opisano w Dodatku Uzupełniającym. Wyniki
Dwa główne punkty końcowe to całkowita remisja (obejmująca całkowitą remisję z niecałkowitym odzyskaniem hematologicznym) i całkowite przeżycie. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały środki bezpieczeństwa, czas trwania remisji, przeżycie wolne od progresji, szybkość kolejnego przeszczepienia komórek macierzystych i odsetek pacjentów, u tych, którzy osiągnęli pełną remisję, którzy uzyskali wyniki poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby. Próg dla minimalnej choroby resztkowej określono jako 0,01% blastów szpiku kostnego i oceniono w centralnym laboratorium za pomocą wielokolorowej, wieloparametrowej cytometrii przepływowej.
W przypadku wszystkich pacjentów, podczas badania przesiewowego wykonano aspirację szpiku kostnego (lub biopsję szpiku kostnego, jeśli wskazano klinicznie) oraz ocenę choroby; pomiędzy dniami 16 i 28 cykli 1, 2 i 3, a następnie co do 2 cykli; podczas wizyty kończącej leczenie; podczas zaplanowanych wizyt kontrolnych; i jak wskazano klinicznie. Całkowitą remisję i progresję choroby określono zgodnie ze zmodyfikowanymi kryteriami Chesona i wsp.31 (patrz Dodatek Uzupełniający). Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej cd”