Repolaryzacja powstaje w zwiazku z przerwaniem pobudzenia wlókien miesniowych obu komór serca

Repolaryzacja powstaje w związku z przerwaniem pobudzenia włókien mięśniowych obu komór serca. Załamek T jest, więc wynikiem sumy algebraicznej potencjałów sił elektrobodźczych, powstających w różnych miejscach komór podczas zanikania pobudzenia. Zanikanie pobudzenia jest bodźcem do mechanicznego rozkurczu serca i jak wykazały badania, załamek T jest wyrazem czynnego rozkurczu mięśnia sercowego Walawski. Za załamkiem T występuje niekiedy załamek, U, którego pochodzenie nie jest jeszcze ściśle ustalone. Według jednych badaczy załamek U jest wynikiem pobudzenia mięśni gładkich początkowej części tętnicy głównej i płucnej, według innych jest on związany z tym okresem, który odpowiada zwiększonej pobudliwości i zdolności przewodzenia pobudzeń Z i H. Continue reading „Repolaryzacja powstaje w zwiazku z przerwaniem pobudzenia wlókien miesniowych obu komór serca”

Naczynia krwionosne

Naczynia krwionośne, które podlegają tak znakomitej regulacji, nie są, więc tylko rurami biernie doprowadzającymi krew do najdalszych odcinków ciała pod wpływem czynności serca spełniają one ponadto czynną rolę w rozmieszczeniu krwi w różnych częściach ustroju i regulują przepływ krwi przez tkanki narządy bez konieczności jednoczesnej czynności serca, jak np. w jego rozkurczu. Na prawidłową, więc czynność naczyń składa się: 1. Niewielka, lecz doskonała sprężystość naczyń, która powoduje stałe przesuwanie się krwi w naczyniach zarówno w okresach skurczowych, jak i rozkurczowych serca. 2. Continue reading „Naczynia krwionosne”

Nakladajac elektrody w róznych miejscach klatki piersiowej

Nakładając elektrody w różnych miejscach klatki piersiowej w okolicy serca uzyskujemy, więc dodatkowo kilka odprowadzeń, które dają wgląd w stosunek przestrzenny elektrod do osi elektrycznej serca i mają wartość w ustalaniu zmian krążenia wieńcowego. Bliższe dane w tej sprawie znajdują się w podręcznikach elektrokardiografii Aleksandrow, Askanas, Z. i H. Kowarzykowie, Fogelson i inni. Na podstawie różnic załamków elektrokardiogramów w różnych odprowadzeniach możemy ustalić oś elektryczną serca posługując się tzw. Continue reading „Nakladajac elektrody w róznych miejscach klatki piersiowej”

Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 11

Jednak nawet wśród uczestników, którzy wcześniej rozpoczęli ART, ci, którzy inicjowali ART z niższymi poziomami CD4 +, w porównaniu z tymi, którzy inicjowali ART z wyższymi poziomami CD4 +, mieli obniżone prawdopodobieństwo i tempo odzyskiwania komórek T CD4 +. Odzwierciedla to nasze odkrycie, że inicjacja ART przy niższych liczbach CD4 +, w porównaniu z większymi zliczeniami CD4 +, sama w sobie jest związana z prawdopodobieństwem odzyskania komórek T CD4 +, które zmniejsza się o około 90% i z mniejszą szybkością odzyskiwania. Te odkrycia podkreślają podwójny efekt odzyskiwania komórek T CD4 + w czasie ART i liczby CD4 + przy inicjacji ART. Rozpoczęcie ART wkrótce po zakażeniu może osłabić czynniki, o których wiadomo, że osłabiają odzyskiwanie odporności (np. Continue reading „Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 11”

Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 10

Wśród uczestników rozpoczynających ART z niższą liczbą komórek CD4 + (<500 komórek na milimetr sześcienny), szybkość osiągania liczby 500 lub więcej komórek na milimetr sześcienny podczas otrzymywania ART była najszybsza w grupie 4, średnia w grupie 5 i najwolniejsza w grupie 6 (Rys. S4A w Dodatku Uzupełniającym). Odsetek uczestników spełniających kryteria co najmniej wtórnego odzyskiwania komórek T CD4 + był najwyższy w grupach i 2, średni w grupach 3 i 4, a najniższy w grupach 5 i 6 (ryc. S4B w dodatku uzupełniającym), wzór, który był zgodny z różnicami tempa odzyskiwania CD4 + w sześciu grupach pacjentów pokazanych na Fig. Continue reading „Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1 AD 10”

Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad

Dodatkowa ocena TK przez podstawowe laboratorium wykazała, że to odkrycie nie było izolowane, co skłoniło do szerszego badania obejmującego analizę wszystkich dostępnych danych CT i echokardiograficznych. Zdarzenia te doprowadziły również do utworzenia dwóch rejestrów inicjowanych przez lekarzy w celu oceny funkcji bioprotezy ulotki po TAVR lub chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej: Ocena zakrzepicy i chirurgicznej zakrzepicy w tętnicy aortalnej oraz jej leczenie za pomocą rejestru przeciwzakrzepowego (RESOLVE) i subklinicznej aorty Zakrzepica bioprotezy Valve oceniana za pomocą czterowymiarowej tomografii komputerowej (SAVORY). Zgłaszamy wyniki tych badań z randomizowanego, kontrolowanego badania PORTICO IDE, a także z dwóch rejestrów. Głównym celem naszych analiz było zbadanie częstości występowania zmniejszonego ruchu ulotek w zastawkach aortalnych bioprotezy, ocenianego na czterowymiarowym, tomograficznym tomografii komputerowej; związek między zmniejszonym ruchem na ulotkę a udarami i przemijającymi atakami niedokrwiennymi (TIA); oraz wpływ antykoagulacji na zmniejszenie ruchu ulotek.
Metody
Badanie populacji, finansowanie i nadzór
Badanie to przeprowadzono u pacjentów, którzy zostali włączeni do randomizowanego badania PORTICO IDE oraz w rejestrach RESOLVE i SAVORY. Test PORTICO IDE, sponsorowany przez St. Jude Medical, ma docelową liczbę 1206 pacjentów. Continue reading „Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej

Rokowanie dla dorosłych z nawrotową ostrą białaczką limfoblastyczną jest złe. Próbowaliśmy ustalić, czy inotuzumab ozogamicyna, przeciwciało anty-CD22 skoniugowane z kalicheamycyną, daje lepsze wyniki u pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną niż standardowe leczenie. Metody
W tej fazie 3 losowo przydzielono dorosłym z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną otrzymującą inotuzumab w postaci ozogamycyny (grupa inotuzumabu ozogamycyny) lub standardową intensywną chemioterapię (standardowa grupa terapeutyczna). Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były całkowita remisja (obejmująca całkowitą remisję z niecałkowitym odzyskaniem hematologicznym) i całkowite przeżycie.
Wyniki
Spośród 326 pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji, pierwsze 218 (109 w każdej grupie) włączono do podstawowej analizy, w której oceniano całkowitą remisję. Wskaźnik całkowitej remisji był istotnie wyższy w grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyny niż w grupie leczonej standardowo (80,7% [95% przedział ufności {CI}, 72,1 do 87,7] vs. 29,4% [95% CI, 21,0 do 38,8], P <0,001). Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej”

Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 6

Jeden pacjent, który zażywał aspirynę miał rozdzielczość zmniejszonego ruchu ulotki na uzupełniającym CT na 303 dniach. U pacjenta z ograniczonym ruchem ulotki, CT, które wykonano 3 miesiące po przerwaniu leczenia warfaryną, ujawniło normalny ruch poprzednio zaangażowanej ulotki, ale zmniejszył ruch w innej ulotce (ryc. S5 w Dodatku uzupełniającym). Inny pacjent z zastawką chirurgiczną, który początkowo został wykluczony z rejestru RESOLVE na podstawie niejednoznacznego 30-dniowego skanu CT, zauważył, że po 3 miesiącach zmniejszył ruch ulotki po chirurgicznej zastawce na CT. Wyniki kliniczne
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki kliniczne. Continue reading „Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 6”

Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 5

Częstość występowania zmniejszonego ruchu płatków była mniejsza u pacjentów, którzy otrzymali terapeutyczną antykoagulację za pomocą warfaryny w czasie indeksu CT po TAVR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany [INR],> 2,0 w ciągu 7 dni przed lub po skanie CT), w porównaniu z tymi, którzy otrzymywała subterapeutyczne lub nie było żadnych leków przeciwzakrzepowych (0 z 8 pacjentów otrzymujących terapeutyczną warfarynę w porównaniu z 21 z 41 pacjentów [51%] otrzymujących subterapeutyczne lub brak leczenia przeciwkrzepliwego, P = 0,007). Zmniejszony ruch ulotki był również mniej powszechny wśród pacjentów otrzymujących terapeutyczne leczenie przeciwzakrzepowe niż wśród osób otrzymujących podwójne leczenie przeciwpłytkowe (odpowiednio 0 z 8 pacjentów i 11 z 20 pacjentów [55%]; P = 0,01) (Tabela S2 w Dodatku uzupełniającym).
Połączone kohorty RESOLVE i SAVORY
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka pacjentów w punkcie wyjściowym w połączonych rejestrach. Łączny zestaw danych rejestrowych obejmował 132 pacjentów – 70 z rejestru RESOLVE i 62 z rejestru SAVORY – którzy mieli dane CT, które można interpretować (z 71 i 67 skanów CT, odpowiednio) (ryc. 1). Continue reading „Możliwy podkliniczny zakrzepica ulotek w bioprotezy zastawek aortalnych ad 5”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 7

Radiogramy (Figura 2A) wykazały rozszerzone metafizy z cienką korową kością w kości udowej i piszczelach, gdy myszy były tak młode jak 2 tygodnie – zmiany, które były znacząco podobne do obserwowanych u pacjentów (Figura 1). Analiza tomografii mikrokomputerowej kości udowej u myszy pozbawionych sfrp4 potwierdziła obecność cienkich kory w porównaniu z myszami z miotu typu dzikiego (Figura 2B); cienka kora korowa została znaleziona również w calvaria, co wskazuje, że kora w kościach długich i w calvaria są w równym stopniu pod wpływem braku Sfrp4. Badanie histologiczne 10-tygodniowych myszy ujawniło poszerzone metafizy otoczone cienkimi kory (ryc. 2C). Analiza histomorfometryczna potwierdziła zaburzoną mikroarchitekturę szkieletu, u myszy homozygotycznych i heterozygotycznych: specyficznie, zależny od dawki, wzrost objętości kości beleczkowej i wskaźniki tworzenia kości (Figura 2C), oprócz zależnego od dawki zmniejszenie grubości kości korowej kości długich (ryc. 2C). Towarzyszyła temu obniżona wytrzymałość mechaniczna mierzona na trzonie. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad 7”