Nagromadzenie wytworów przemiany materii

Nagromadzenie wytworów przemiany materii powstaje, dlatego, że nie mogą one być usunięte wskutek niemożliwości rozszerzenia naczyń wieńcowych zmienionych procesem miażdżycowym. Rozszerzenie naczyń, jak wiemy, jest konieczne dla usprawnienia krążenia krwi w narządzie pracującym i zaopatrzenia go w ciała odżywcze i tlen oraz odprowadzenie z niego szkodliwych wytworów przemiany materii. Nagromadzenie się wytworów przemiany materii powoduje powstawanie nienormalnych bodźców we włóknach czuciowych, które na drodze odruchu nie mogą rozszerzyć zmienionych naczyń wieńcowych. Dążność do rozszerzenia naczyń wieńcowych serca niedająca wyniku powoduje powstawanie bólu drodze odruchowej. Hipoteza Wyburn-Masona jest bardzo prawdopodobna. Continue reading „Nagromadzenie wytworów przemiany materii”

Czulosc zakonczen nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna

Czułość zakończeń nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna. Wystarczą już wahania ciśnienia na 1-2 mm słupa rtęci powyżej lub poniżej ciśnienia normalnego, by wywołać odruchowo zmianę czynności serca i napięcia naczyń. Stwierdzono również prądy czynnościowe w nerwach zatoki szyjnej współcześnie z każdorazowym podniesieniem się ciśnienia krwi podczas skurczu serca. Największa czułość zatoki szyjnej na zmiany ciśnienia przypada na ciśnienie w granicach 85-110 mm- słupa rtęci. Powyżej 110 mm słupa rtęci wrażliwość nerwów w zatoce szyjnej spada, jeżeli zaś ciśnienie w zatoce szyjnej wzrośnie do 200 mm słupa rtęci, to nerwy zatoki szyjnej są już na takie ciśnienie niewrażliwe i ustają z niej odruchy regulacyjne. Continue reading „Czulosc zakonczen nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna”

Naczynia krwionosne

Naczynia krwionośne, które podlegają tak znakomitej regulacji, nie są, więc tylko rurami biernie doprowadzającymi krew do najdalszych odcinków ciała pod wpływem czynności serca spełniają one ponadto czynną rolę w rozmieszczeniu krwi w różnych częściach ustroju i regulują przepływ krwi przez tkanki narządy bez konieczności jednoczesnej czynności serca, jak np. w jego rozkurczu. Na prawidłową, więc czynność naczyń składa się: 1. Niewielka, lecz doskonała sprężystość naczyń, która powoduje stałe przesuwanie się krwi w naczyniach zarówno w okresach skurczowych, jak i rozkurczowych serca. 2. Continue reading „Naczynia krwionosne”

Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1

Związek pomiędzy czasem rozpoczęcia terapii przeciwretrowirusowej (ART) po zakażeniu ludzkim wirusem niedoboru odporności typu (HIV-1) a odzyskaniem liczby limfocytów T CD4 + jest nieznany. Metody
W prospektywnej, obserwacyjnej kohorcie osób z ostrym lub wczesnym zakażeniem HIV-1, ustaliliśmy trajektorię zliczeń CD4 + w okresie 48 miesięcy w częściowo zachodzących na siebie zestawach badań: zestaw badań obejmował 384 uczestników w oknie czasowym, w którym byli nie otrzymujący ART i zestaw badań 2 obejmował 213 uczestników, którzy otrzymywali ART wkrótce po wejściu do badania lub później, i mieli stłumiony wirus HIV w osoczu. Zbadaliśmy prawdopodobieństwo i tempo odzyskania limfocytów T CD4 + do 900 lub więcej komórek na milimetr sześcienny w ciągu 48 miesięcy, podczas gdy uczestnicy otrzymywali supresję wirusową o działaniu hamującym wiremię.
Wyniki
Wśród uczestników, którzy nie otrzymywali ART, liczba CD4 wzrosła spontanicznie, wkrótce po zakażeniu HIV-1, z poziomu na początku badania (mediana, 495 komórek na milimetr sześcienny, zakres międzykwartylowy, 383 do 622) osiągnęła wartość szczytową (mediana 763 komórek na milimetr sześcienny, zakres międzykwartylowy od 573 do 987) w ciągu około 4 miesięcy po oszacowanej dacie zakażenia i stopniowo zmniejszał się. Continue reading „Zwiększone odzyskiwanie komórek T CD4 + przy wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej HIV-1”

Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 5

Z wyłączeniem 51 pacjentów w grupie liksisenatydu i 41 w grupie placebo, którzy przyjmowali badany lek w dniu śmierci, badane leczenie zostało trwale przerwane u 833 pacjentów (27,5%) w grupie liksysenatydu i 727 (24,0%) w grupie placebo (P = 0,002). Wśród pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę liksisenatydu lub placebo, 2591 z 3031 pacjentów (85,5%) w grupie liksisenatydu przyjmowało maksymalną dawkę 20 .g w czasie ostatniej dawki liksysenatydu, a 2926 z 3032 pacjentów (96,5 %) w grupie przyjmującej placebo przyjmowali równoważny objętościowo ekwiwalent dla tej maksymalnej dawki. Punkty końcowe układu sercowo-naczyniowego
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki zachorowalności i współczynniki ryzyka z dostosowaniem dla regionu geograficznego dla podstawowego złożonego punktu końcowego, jego składników i innych wyników skuteczności. Rysunek 1. Rysunek 1. Continue reading „Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 5”

Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 7

W modelu post hoc, który obejmował dalszą korektę stężenia hemoglobiny glikowanej mierzoną w punkcie wyjściowym i po 3 miesiącach po randomizacji, różnica ta została osłabiona (P = 0,07) (tabela S3 w dodatku uzupełniającym). Zdarzenia niepożądane
Zdarzenia niepożądane prowadzące do trwałego zaprzestania stosowania liksisenatydu lub placebo wystąpiły u 347 pacjentów (11,4%) w grupie liksisenatydu iu 217 (7,2%) w grupie placebo (p <0,001). Najczęstszym działaniem niepożądanym prowadzącym do odstawienia było zdarzenie żołądkowo-jelitowe, które zgłoszono u 149 pacjentów (4,9%) w grupie liksysenatydu i 37 (1,2%) w grupie placebo (p <0,001) (tabela S4 w dodatkowym dodatku ). W tej kategorii nudności lub wymioty stanowiły większość różnic między grupami w odstawianiu liksysenatydu lub placebo, z 91 pacjentami (3,0%) w grupie liksysenatydu i 11 (0,4%) w grupie placebo, które przerywały podawanie z powodu nudności i 33 (1,1%) w grupie liksysenatydu i 5 (0,2%) w grupie placebo przerwało leczenie z powodu wymiotów (P <0,001 dla obu porównań).
Tabela 3. Tabela 3. Poważne zdarzenia niepożądane. Continue reading „Liksysenatyd u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym ad 7”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej

Rokowanie dla dorosłych z nawrotową ostrą białaczką limfoblastyczną jest złe. Próbowaliśmy ustalić, czy inotuzumab ozogamicyna, przeciwciało anty-CD22 skoniugowane z kalicheamycyną, daje lepsze wyniki u pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną niż standardowe leczenie. Metody
W tej fazie 3 losowo przydzielono dorosłym z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką limfoblastyczną otrzymującą inotuzumab w postaci ozogamycyny (grupa inotuzumabu ozogamycyny) lub standardową intensywną chemioterapię (standardowa grupa terapeutyczna). Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były całkowita remisja (obejmująca całkowitą remisję z niecałkowitym odzyskaniem hematologicznym) i całkowite przeżycie.
Wyniki
Spośród 326 pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji, pierwsze 218 (109 w każdej grupie) włączono do podstawowej analizy, w której oceniano całkowitą remisję. Wskaźnik całkowitej remisji był istotnie wyższy w grupie leczonej inotuzumabem ozogamycyny niż w grupie leczonej standardowo (80,7% [95% przedział ufności {CI}, 72,1 do 87,7] vs. 29,4% [95% CI, 21,0 do 38,8], P <0,001). Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej”

Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej czesc 4

Wszystkie podane wartości P są dwustronne. Wyniki
Pacjenci i leczenie
Pomiędzy 27 sierpnia 2012 r. A datą odcięcia danych w dniu 2 października 2014 r. (Patrz ryc. S1 w Dodatku uzupełniającym), łącznie 279 pacjentów (141 w grupie otrzymującej inotuzumab w ozogaminie i 138 w grupie leczonej standardowo) z 18 kraje poddano randomizacji. Spośród tych pacjentów, 259 (139 w grupie otrzymującej inotuzumab i ozogamycynę oraz 120 w grupie leczonej standardowo) otrzymało co najmniej jedną dawkę przypisanego schematu i było włączonych do populacji bezpieczeństwa; pozostałych 20 pacjentów zostało poddanych randomizacji, ale nie otrzymało leczenia w dniu zakończenia leczenia. Dodatkowych 47 pacjentów poddano randomizacji po dacie odcięcia, w sumie u 326 pacjentów, co pozwoliło uzyskać dodatkowe dane dotyczące przeżycia. Continue reading „Inotuzumab Ozogamicin versus standardowa terapia ostrej białaczki limfoblastycznej czesc 4”

Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad

Po zidentyfikowaniu kandydackiego genu przyczynowego badaliśmy model myszy z knockoutem w celu określenia roli genu w patogenezie choroby Pyle a, w rozwoju szkieletu i homeostazie oraz w określaniu siły kości beleczkowej i korowej, a także w badaniu metody leczenia. Metody
Pacjenci
Rycina 1. Rycina 1. Ustalenia kliniczne, radiograficzne i molekularne.Panel A przedstawia Pacjenta w wieku 16 lat; miał deformację kończyn dolnych z zaznaczonym koścem obu nóg. Rozszerzoną dystalną część kości udowej można było łatwo wyczuć ponad kolana. Panel B to radiogram kończyn dolnych w Pacjent 1, ukazujący rozszerzone metafizy dalszej kości udowej i proksymalnej i dalszej kości piszczelowej z niezwykle cienkimi kory. Wygląd kości przy połowie kości piszczelowej z grubszą korą jest względnie normalny. Continue reading „Kruchość korowej kości – wady z niedoboru sFRP4 w chorobie Pylea ad”

Tromboliza podczas resuscytacji w przypadku pozaszpitalnego zatrzymania krążenia ad

Protokół badania został zatwierdzony przez komisje przeglądowe wszystkich uczestniczących ośrodków. Odstąpiono od wymogu świadomej zgody przed naborem dziecka zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi, normami etycznymi lokalnych komisji ds. Weryfikacji instytucjonalnych oraz wytycznymi dobrej praktyki klinicznej Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych.13 Pacjentów, którzy przeżyli, rodziny pacjentów lub Przedstawiciele prawni zostali poinformowani o procesie i uzyskali z mocą wsteczną pisemną świadomą zgodę. Finansowanie tej próby i dopasowanego leku badanego oraz placebo zostały dostarczone przez Boehringer Ingelheim. Continue reading „Tromboliza podczas resuscytacji w przypadku pozaszpitalnego zatrzymania krążenia ad”