WPLYW STEZENIA JONÓW WODOROWYCH

WPŁYW STĘŻENIA JONÓW WODOROWYCH NA -STAN KOLOIDÓW KOMÓRKI Duży wpływ na stan koloidów, a co za tym idzie na stan życiowy i czynnościowy komórki, wywiera stężenie jonów wodorowych w środowisku komórkowym, oznaczane symbolem pH. Do badania tkanek w roztworach o różnym stężeniu jonów wodorowych służą tzw. hodowle tkankowe. W badaniach takich okazało się, komórki nie tracą swoich właściwości rozrostu w szerokich granicach zmian pH środowiska. Oddziaływanie więc kwaśne i oddziaływanie zasadowe nie wywołuj ą w protoplazmie zmian nieodwracalnych, naturalnie, jeżeli działanie tych środowisk będzie krótkotrwałe; Jeżeli bowiem zmienimy środowisko. Continue reading „WPLYW STEZENIA JONÓW WODOROWYCH”

Obrona przed zakwaszeniem srodowiska

Obrona przed zakwaszeniem środowiska polega na tym, że podczas zakwaszania występuje rozszerzenie naczyń krwionośnych w miejscu zakwaszenia, czyli tzw. przekrwienie, dzięki czemu powstaje wzmożony dopływ krwi, wypłukujący kwaśne wytwory przemiany materii. Prócz tego zwiększone stężenie jonów wodorowych wywołuje zwiększoną dysocjację oksyhemoglobiny, uwolniony zaś tlen sprzyja spalaniu kwasów, W ten sposób przychodzi do uregulowania pH środowiska i komórka z. powrotem znajduje się w optymalnym dla siebie środowisku. Niestety, dzisiaj jeszcze nie wiemy, jakie jest właściwe oddziaływanie protoplazmy żywej komórki. Continue reading „Obrona przed zakwaszeniem srodowiska”

Osocze krwi

Jeżeli umieścić leukocyty w roztworze fizjologicznym, to tracą one swoje właściwości ruchowe i zdolność pochłaniania (fagocytozy). Jeżeli jednak dodać do roztworu fizjologicznego jakikolwiek bądź koloid, który by obniżał napięcie powierzchniowe leukocytów, to leukocyty z powrotem odzyskują zdolność ruchową. Osocze krwi, jako roztwór zawierający koloidy, sprzyja samoistnym ruchom leukocytów przez obniżenie ich napięcia powierzchniowego. Ma to duże znaczenie praktyczne przy wchłanianiu obcych elementów, które wtargnęły do krwi. Wszelkie płyny ustrojowe, zawierające większe ilości białka, które obniża napięcie powierzchniowe, sprzyjają powstawaniu pełzakowatych ruchów krwinek białych. Continue reading „Osocze krwi”

Zalamek T nalezy równiez do zespolu komorowego

Załamek Q odpowiada pobudzeniu wewnętrznej powierzchni komór, prawych mięśni brodawkowych, przegrody międzykomorowej koniuszka prawej i lewej komory i w końcu podstawy komory prawej. Załamek R i 5 zależy od pobudzenia powierzchni prawej i lewej komory i podstawy komory lewej. Od środka ramienia zstępującego załamka R właściwie całe serce jest już pobudzone, jednak proces pobudzenia wzmaga się aż do powstania załamka 5, w którym to punkcie pobudzenie dochodzi do najwyższych granic. Załamki, więc QR5 stanowią wynik sumy algebraicznej potencjałów sił elektrobodźczych powstających w różnych miejscach serca podczas jego pobudzenia. Załamki te są związane z nierównoczesną depolaryzacją włókien mięśnia sercowego. Continue reading „Zalamek T nalezy równiez do zespolu komorowego”

Wyraznym zmianom ulega w chorobach serca równiez czesc koncowa zespolu komorowego

Wyraźnym zmianom ulega w chorobach serca również część końcowa zespołu komorowego, mianowicie załamek T. Załamek ten ulega zmniejszeniu lub zwiększeniu, rozdwojeniu, a także może przejść z dodatniego w dwufazowy, to jest dodatnio ujemny lub ujemno-dodatni. Prócz tego załamek T może stać się ujemny, mniej lub bardziej głęboki, a także może zniknąć zupełnie. Załamek T ma w klinice chorób serca szczególne znaczenie, a zmiany jego kształtu i wysokości, jeżeli są trwałe, świadczą o uszkodzeniu mięśnia sercowego. Nie zawsze jednak zmiana załamków, zwłaszcza załamka T, świadczy o uszkodzeniu mięśnia sercowego, istnieją, bowiem rozmaite czynniki pozasercowe, które zmieniają kształt i kierunek załamków, zwłaszcza załamka T. Continue reading „Wyraznym zmianom ulega w chorobach serca równiez czesc koncowa zespolu komorowego”

Odcinek S-T jest zawsze na linii izoelektrycznej

Odcinek S-T jest zawsze na linii izoelektrycznej. Te kierunki dotyczą wszystkich odprowadzeń klasycznych. Również wysokość załamków krzywej elektrokardiograficznej jest w sercach prawidłowych ustalona. Wysokość załamka P w odprowadzeniu II wynosi ja, załamek zaś T wynosi 1/3 załamka R. Czas trwania poszczególnych załamków i czas pomiędzy załamkami jest w normalnych elektrokardiogramach ściśle ustalony i ulega nieznacznym wahaniom. Continue reading „Odcinek S-T jest zawsze na linii izoelektrycznej”

Nordenfelt uzyskiwal krzywe elektrokardiograficzne o cechach zawalu po wprowadzeniu adrenaliny ludziom zdrowym

Nordenfelt uzyskiwał krzywe elektrokardiograficzne o cechach zawału po wprowadzeniu adrenaliny ludziom zdrowym, a wiemy przecież, e adrenalina rozszerzając naczynia wieńcowe serca usprawnia w nich krążenie i powoduje lepsze jego odżywianie, jako narządu stale pracującego. O rozpoznaniu choroby serca i zaburzeń krążenia wieńcowego decyduje wyłącznie obserwacja kliniczna, która bierze pod uwagę liczne objawy związane ze zmienionym krążeniem, zdjęcia zaś elektrokardiograficzne daj ą tylko obraz przystosowania się serca i tylko pośrednio mogą świadczyć, że istnieje nie skurcz, lecz rozszerzenie naczyń wieńcowych, jako zjawisko adaptacyjne. Różne obrazy elektrokardiograficzne pochodzą od sympatykotonii różnych odcinków serca lub ich naczyń. W związku z tym w klinice chorób serca należy zwrócić baczniejszą uwagę na wszystkie dodatkowe czynniki, które mogą zniekształcać obraz krzywej elektrokardiograficznej i w związku z tym doprowadzić do błędnego rozpoznania uszkodzenia mięśnia sercowego. Elektrokardiografia jest, więc wyłącznie metodą pomocniczą w całokształcie klinicznego badani serca, które to badanie decyduje o rozpoznaniu. Continue reading „Nordenfelt uzyskiwal krzywe elektrokardiograficzne o cechach zawalu po wprowadzeniu adrenaliny ludziom zdrowym”

Najczesciej podraznienie dotyczy odcinków rdzenia od C WII do Th IV

Najczęściej podrażnienie dotyczy odcinków rdzenia od C WII do Th IV, chociaż często odruchy promieniują i na inne odcinki rdzenia. Podrażnieniem różnych odcinków rdzeniowych można wytłumaczyć, dlaczego ból sercowy może w tym samym czasie zajmować górną i dolną lewą połowę klatki piersiowej i wewnętrzną stronę ramienia, w niektórych zaś przypadkach wywoływać dużą przeczulicę sutka. W powstawaniu bólów sercowych może też brać udział odruch osiowy. Bóle w różnych przypadkach dławicy piersiowej, a także w innych schorzeniach serca, mogą być różnego charakteru, jak np. mrowienie, szczypania, uczucie pieczenia lub zimna, rozpierania, kłucia, ściskania itd. Continue reading „Najczesciej podraznienie dotyczy odcinków rdzenia od C WII do Th IV”

Czulosc zakonczen nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna

Czułość zakończeń nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna. Wystarczą już wahania ciśnienia na 1-2 mm słupa rtęci powyżej lub poniżej ciśnienia normalnego, by wywołać odruchowo zmianę czynności serca i napięcia naczyń. Stwierdzono również prądy czynnościowe w nerwach zatoki szyjnej współcześnie z każdorazowym podniesieniem się ciśnienia krwi podczas skurczu serca. Największa czułość zatoki szyjnej na zmiany ciśnienia przypada na ciśnienie w granicach 85-110 mm- słupa rtęci. Powyżej 110 mm słupa rtęci wrażliwość nerwów w zatoce szyjnej spada, jeżeli zaś ciśnienie w zatoce szyjnej wzrośnie do 200 mm słupa rtęci, to nerwy zatoki szyjnej są już na takie ciśnienie niewrażliwe i ustają z niej odruchy regulacyjne. Continue reading „Czulosc zakonczen nerwowych w zatoce szyjnej jest bardzo znaczna”