Tromboliza podczas resuscytacji w przypadku pozaszpitalnego zatrzymania krążenia ad 5

Przypisanie leczenia zostało ujawnione u 33 pacjentów, którzy otrzymali tenekteplazę (6,3%) oraz u 22 pacjentów otrzymujących placebo (4,2%, p = 0,17). Odblokowywanie generalnie wykonywano ze względów bezpieczeństwa. Szesnastu pacjentów, u których następnie wykonano przezskórną interwencję wieńcową, wymagało inhibitora glikoproteiny IIb / IIIa, badacz leczenia zdecydował się zastosować otwarte leczenie trombolityczne u 9 pacjentów z przedłużoną nieskuteczną resuscytacją krążeniowo-oddechową lub podejrzeniem zatorowości płucnej, 7 pacjentów miało powikłania krwotoczne, a 23 pacjentów otrzymało leczenie bezświatłowe z innych powodów. Pełne dane uzupełniające były dostępne dla 1032 badanych pacjentów. Krewni 18 zmarłych pacjentów nie chcieli wyrazić zgody na wykorzystanie danych pacjentów. W przypadku 11 z tych pacjentów uzyskano pozwolenie na wykorzystanie ich 30-dniowego statusu przeżycia, a dla pozostałych 7 pacjentów za brak głównego punktu końcowego uznano śmierć . Żaden pacjent nie stracił czasu na 30-dniową obserwację.
Wyniki
Tabela 4. Tabela 4. Wyniki. Rysunek 1. Rysunek 1. Krzywe przeżycia Kaplan-Meier. Po 30 dniach nie było istotnej różnicy w przeżyciu między grupami tenekteplazy i placebo (względne ryzyko przeżycia, 0,87, 95% przedział ufności, 0,65 do 1,15, P = 0,36). Całkowita liczba pacjentów wynosi 1050.
Rysunek 2. Rysunek 2. Analizy podgrup. CPR oznacza resuscytację krążeniowo-oddechową. Względne ryzyko pierwotnego punktu końcowego jest pokazane dla dziewięciu z góry określonych podgrup i jednej podgrupy post hoc (RKO od osoby postronnej i migotania komór po przyjeździe ratowników). Rozmiar kwadratów jest proporcjonalny do wielkości odpowiedniej podgrupy.
Po 30 dniach żyło 77 z 525 pacjentów w grupie otrzymującej tenekteplazę (14,7%) i 89 z 525 pacjentów w grupie placebo (17,0%) (względne ryzyko przeżycia, 0,87, 95% przedział ufności, 0,65 do 1,15; 0,36). W związku z tym nie wykryliśmy znaczącej różnicy między dwiema grupami leczenia w pierwotnym punkcie końcowym (tabela 4 i wykres 1). Nie było również statystycznie istotnych różnic w żadnym z drugorzędowych punktów końcowych, w tym powrotu spontanicznego krążenia, przyjęcia do szpitala, 24-godzinnego przeżycia, przeżycia do wypisu ze szpitala i wyniku neurologicznego (Tabela 4). Analiza podgrup nie wykazała istotnych różnic między grupami w pierwotnym punkcie końcowym, z wyjątkiem pacjentów, którzy otrzymali resuscytację krążeniowo-oddechową od osoby postronnej (ryc. 2).
Krwotok śródczaszkowy występował ze znacznie większą częstością w grupie otrzymującej tenekteplazę (14 z 518 [2,7%]) niż w grupie placebo (2 z 514 [0,4%], P = 0,006). Czterech pacjentów z krwotokiem śródczaszkowym (wszyscy w grupie otrzymującej tenekteplazę) było objawowe (Tabela 4) (P = 0,13).
Przeprowadzono oddzielną analizę z wyłączeniem 223 pacjentów z asystolią, którzy zostali włączeni do badania przed decyzją rady nadzorczej ds. Danych i bezpieczeństwa, aby zaprzestali dalszej rejestracji tych pacjentów. Wyniki były podobne do wyników analizy pierwotnej (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org).
Dyskusja
Oceniliśmy potencjalną korzyść z leczenia trombolitycznego podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku pozaszpitalnego zatrzymania krążenia.
[więcej w: przetrwałe migotanie przedsionków, przepuklina mosznowa objawy, załamek t ]

Powiązane tematy z artykułem: przepuklina mosznowa objawy przetrwałe migotanie przedsionków załamek t